«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَلْ لَ] (ع ص) سَلَع بسته. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد): بقر مسلع؛ گاوی که در قحط سال بر دم آن شاخه های درختان سلع و عُشَر را می بستند و آن گاو را به جای مرتفعی می راندند و سپس بر شاخه های سلع و عشر آتش میزدند تا باران آید و این کار معمول تازیان در ایام جاهلیت بود. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || قوی و کشنده: سم مسلع؛ سم قوی و کاری. (از اقرب الموارد).