مسلک

«لغت نامه دهخدا»

[مَ لَ] (ع اِ) راه. ج، مسالک. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). طریق. محل عبور. خط عبور. (ناظم الاطباء). خیاط. (منتهی الارب). اسم ظرف است از سلوک که به معنی رفتن باشد. (غیاث). || روش. طریقت. طریقه. (یادداشت مرحوم دهخدا) :
هر نبی و هر ولی را مسلکی است
لیک تا حق می رود جمله یکی است.
مولوی.
ساخت طوماری به نام هر یکی
نقش هر طومار دیگر مسلکی.مولوی.
- بامسلک؛ دارای راه و روش و خط مشی و طریقهء مشخص.
- بی مسلک؛ فاقد سبک و روش و خط مشی.
- درویش مسلک؛ صوفی. دارای راه و روش درویشان.
|| وضع و ترتیب و انتظام. (ناظم الاطباء).