«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَلْ لَ مَ] (ع ص) تأنیث مسلّم. سلامت داده از عیب یا از کار. - امراض مسلمه؛ امراضی که معالجهء آنها راه قطعی داشته باشد، امراض غیرمسلمه آنهائی هستند که با عارضهء دیگری همراهند و راه معالجهء هر یک مخالف طریق معالجهء دیگری است، مانند صداع و نزله که با هم عارض شوند و معالجهء آن دو با هم متناقض است. (از بحرالجواهر). و رجوع به مسلم شود.