«لغت نامه دهخدا»
[مَ لَ مَ] (اِخ) ابن احمدبن قاسم بن عبدالله المجریطی، مکنی به ابوالقاسم. فیلسوف، ریاضی دان و منجم. وی اعلم علمای ریاضی قبل از خود بود. مولدش در مجریط (مادرید) به سال 338 و وفاتش نیز در همین شهر اتفاق افتاد (398 ه .ق.). از جمله تألیفات اوست: ثمار العدد، در علم حساب، اختصار تعدیل الکواکب من زیج التبانی، رتبه الحکیم، غایه الحکیم، کتاب الاحجار و روضه الحدائق، رسالهء کوچکی که در آن به زیج محمد بن موسی توجه داشته و تاریخ فارسی آن را به تاریخ عربی نقل کرده و جدول های نیکو بر آن افزوده است، لیکن قفطی گوید: وی عیناً مرتکب اشتباهات محمد بن موسی گشته و متوجه نشده است. (از الاعلام زرکلی).