مسلوقه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ قَ] (ع ص) مؤنث مسلوق. بریان کرده. برشته کرده.
- بیضهء مسلوقه؛ خایهء بریان شده.
- حنطه مسلوقه؛ گندم پخته. (یادداشت مرحوم دهخدا).
|| گندم پوست کنده. (یادداشت مرحوم دهخدا). || گندم(1) بی پوست. (مهذب الاسماء). و رجوع به مسلوق شود. || (اِ) شوربا. ج، مَسالیق. (ناظم الاطباء).
(1) - در یک نسخهء خطی از مهذب الاسماء «گوسفندی بی پوست» آمده است و لغت را دو نسخهء کتابخانهء لغت نامه «مسلوفه» ضبط کرده اند، و نسخهء سوم ندارد.