مسمارسر

«لغت نامه دهخدا»

[مِ ما سَ] (ص مرکب) دارای سری چون مسمار. که در سر مسمار دارد. با مسماری در سر :
بفرمود خسرو به پولادگر
که بند گران ساز، مسمارسر.
فردوسی (شاهنامه چ دبیرسیاقی e 13 بیت 577).