«لغت نامه دهخدا»
[ اَ بو بَ رِنْ نَقْ قا ](اِخ) محمد بن حسن بن محمد بن زیادبن هارون بن جعفربن السند انصاری موصلی الاصل و البغدادی المولد و المنشأ. مقری معروف و عالم بعلوم قرآن و تفسیر. مولد او سال 265 یا 266 ه . ق. است. او در طلب حدیث بشرق و غرب اصقاع مسلمانی سفر کرد و در کوفه و بصره و مکه و مصر و شام و الجزیره و موصل و جبال و خراسان و ماوراءالنهر حدیث شنود. وی را تفسیریست به نام شفاءالصدور و الاشاره فی غریب القرآن و الموضح فی القرآن و معانیه و ضد العقل و المناسک و فهم المناسک و اخبارالقصاص و ذمّالحسد و دلائل النبوه و الابواب فی القرآن و ارم ذات العماد و المعجم الاوسط و المعجم الاصغر و المعجم الکبیر فی اسماء القراء و قراآتهم و کتاب السبعه بعللها الکبیر و کتاب السبعه الاوسط و کتاب السبعه الاصغر. وی را از جماعتی بزرگان علما روایت است و جماعتی نیز از او روایت آرند و صلحه و برقانی او را بضعف روایت نسبت کرده اند. وفات ابوبکر بسنهء 351 یا 352 یا 350 بوده است.