مسمه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ سَمْ مَ] (ع اِ) خاصه و خویشان مرد. أهل المسمه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج)(1). نزدیکان و خویشان و خواص مرد. (ناظم الاطباء).
(1) - در آنندراج به ضم اول نیز ضبط شده است.