«لغت نامه دهخدا»
[مَ نَ] (نف مرکب)مسندبوسنده. بوسندهء مسند. که مسند را میبوسد. کنایه از غلام و بنده و زیردست و مطیع : پس آنگه بوسه زد بر مسند شاه که مسندبوس بادت زهره و ماه.نظامی.