«لغت نامه دهخدا»
[مُسْ وِ] (ع ص) سوق دهنده بطرف صید. (از اقرب الموارد): بعیر مسوق؛ شتر که شکار راند و شکاری (شکارچی) را بر شکار قادر گرداند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).
