مشائیط

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص، اِ)(1) جِ مشیاط. (منتهی الارب). رجوع به مِشیاط شود.
(1) - این کلمه در ناظم الاطباء و اقرب الموارد و محیط المحیط «مشاییط» با دو یاء ضبط شده است.