«لغت نامه دهخدا»
[مَشْ شا طَ] (ع ص) دختری که خوب شانه کند. ج، مشّاطات. (از اقرب الموارد). ماشِطه. زنی که نیک شانه زند و آن را حرفهء خود سازد. (از المنجد). و رجوع به ماشطه و مدخل بعد شود.