مشان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ع اِ) نوعی از خوشترین خرما. (منتهی الارب) (آنندراج). بهترین و گواراترین رطب. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). معرب از موشان. از اطیب انواع رطب. و رجوع به ام جرذان و موشان شود. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). از امثال مردم عراق: «بعله الورشان تأکل الرطب المشان». و در صحاح: «تأکل رطب المشان» بالاضافه قال، و لاتقل «تأکل الرطب المشان» اعجمی است. (از اقرب الموارد). بعله الورشان(1) یأکل رطب المشان. (معجم البلدان ذیل مشان). این مثل را دربارهء کسی گویند که چیزی اظهار کند و مرادش چیز دیگری باشد. (ناظم الاطباء)
(1) - ورشان نام مرغی است که قُمری نیز گویند. (ناظم الاطباء).