«لغت نامه دهخدا»
[مَ وِ] (ع اِ) جِ مَشاره، به معنی یک کرد زمین. (آنندراج) (از اقرب الموارد). جِ مشاره و مشور. (ناظم الاطباء). مشاویر. (منتهی الارب). مشائر. (اقرب الموارد). و رجوع به مشاره شود.