مشاورت

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ وَ / وِ رَ] (از ع، اِمص)مشورت کردن. (غیاث). با یکدیگر رای زدن. (ترجمان القرآن). سگالیدن. (دهار). مأخوذ از عربی، کنکاش. مشورت. تفکر و اندیشه و مذاکره و تدبیر. (ناظم الاطباء). مشاوره. با کسی رای زدن. شور. سگالش. (یادداشت مرحوم دهخدا) :
هشیار در مشاورت شه بود از آنک
اندر خور مشاورت شه بود مشیر.فرخی.
پس از این هرچه کرده اید و ملک و مال و تدبیرها همه به اشارهء وی رود و مشاورت با او خواهد بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 33). فرمود که پس از تأمل بسیار و... و تدبیر و مشاورت تو را به مهمی بزرگ اختیار کردیم. (کلیله و دمنه). هرکه از ناصحان در مشاورت به رخصت و غفلت راضی گردد از فواید رای راست... بازماند. (کلیله و دمنه). شیر... پس از مشاورت... او را [ گاو را ] مکان اعتماد داد. (کلیله و دمنه). در مهمات ملک از مشاورت او عدول می جست. (ترجمهء تاریخ یمینی). الیسع برادر را به عارضهء مهمی و بهانهء مشاورتی از سیرجان بخواند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 317). آهنگ دعوت او کردند و مشاورت به من آوردند. (گلستان سعدی). و در مشاورت چون دلالت بر مصلحتی به مستقبل بود، اقتصاص صورت نبندد. (اساس الاقتباس ص 580).
(1) - رسم الخطی است از «مشاوره» عربی در فارسی، و در تداول اغلب به کسر «و» تلفظ می شود. و رجوع به مشاوره و مشاوره شود.