«لغت نامه دهخدا»
[مُ هَ دَ] (ع مص) دیدن. معاینه کردن. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || با کسی در جائی حاضر بودن. (آنندراج). || ادراک به یکی از حواس ظاهری یا باطنی. (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || نزد اهل سلوک دیدن حق است با دیدهء دل و دور از شبهه و تردید بدانسان که با چشم بینند. (از محیط المحیط). بهمهء معانی رجوع به مشاهدت و مشاهده شود.