مشب

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شِب ب / مُ شَب ب / مِ شَب ب](1) (ع ص) کهن سال از گاو و گوسفند. (از محیط المحیط). گاو کهن سال و پیر گاو دشتی و گوسفند(2). (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء).
(1) - در تاج العروس آرد: اَشَبَّ الثورُ، اَسَنَّ فهو «مشب» بالضم و مثله فی التهذیب و ربما قالوا انه «مشب» بکسر المیم و هذا هو الصواب و ضبط بعض النسخ بضم ففتح...و در اقرب الموارد آرد: «مشب» بالکسر المسن من الثیران و الغنم کالمِشِبّ و المِشَبّ» (کذا).
(2) - در منتهی الارب و آنندراج و ناظم الاطباء این معانی ذیل «مِشَبّ» آمده است.