«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَبْ بَ] (ع ص) بزغاله با چوب پتفوزبند. منه: المثل تفر من صوت الغراب و تفرس الاسَد المشبم؛ یعنی می ترسی از آواز زاغ و می دری شیر دهان بسته را. در حق شخصی گویند که از امر حقیر بترسد و در کار خطیر اقدام نماید. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).