مشت زن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ زَ] (نف مرکب) آن که با مشت می زند و صدمه و آسیب می رساند. (ناظم الاطباء). که سر پنجهء قوی دارد. که با مجموع انگشتان گره کرده دیگری را زخم زند. که مشت زدن حرفهء اوست. || غلام نازنین که خواجه را مشت زند. (آنندراج). که عمل مشت و مال را بعهده گیرد :
غلام آبکش باید و خشت زن
بود بندهء نازنین مشت زن.سعدی.
و رجوع به مشت زدن معنی دوم شود.
-امثال: مشت زن دیگر است و تیغ زن دیگر . (از مجموعهء امثال چ هند از آنندراج).
|| کشتی گیر، چه معمول کشتی گیران است که قبل از کشتی بر دوش و بازوی خود مشت زنی کنند تا بدن سخت و استوار شود. (غیاث) (آنندراج). || کشتی گیر و پهلوانی که در کشتی گرفتن مشت می زند. (ناظم الاطباء). مشت باز : مشت زنی(1) را حکایت کنند که از دهر مخالف به فغان آمده بود. (گلستان).
یکی مشت زن(2) بخت و روزی نداشت
نه اسباب شامش مهیا نه چاشت.(بوستان).
مهابتی از مشت زن(3) در دل گرفتند. (گلستان).و رجوع به مشت باز شود.
(1) - به معنی اول نیز ایهام دارد.
(2) - به معنی اول نیز ایهام دارد.
(3) - به معنی اول نیز ایهام دارد.