مشتگاه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (اِ مرکب) جای مشت بازی و جای مشت زدن :
به مشتگاه و به کشتی گه و به پیچیدن
فراز لب لب جوی محله چون لبلاب.
خاقانی (دیوان ص54).