مشتن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (مص) مالیدن اعم از آن که دست در چیزی مالند یا چیزی را در چیز دیگر. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ظاهراً از پارسی باستان «مرشته نه ای»(1)متعلق به اوستایی «مرز»(2)، دزفولی «ماشتن»(3) (مالیدن). مشتن، چیزی را با مشت مالیدن و چیزی را بر چیزی مالیدن، مثل گل مشتن بر دیوار (تکلم فارس). (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).
(1) - mrshtanaiy.
(2) - marez.
(3) - mashtan.