مشدخ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَدْ دَ] (ع ص) غورهء خرما که در ظرفی تر نهاده شود تا بشکند. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || مرد بریده گردن و نیک شکسته سر. یقال: رأس مشدخ... (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). || (اِ) بریدنگاه از گردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد).