«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَدْ دَ خَ] (ع ص) رؤس مشدخه؛ سرهای نیک شکسته. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). و رجوع به مشدخ معنی دوم شود.
