«لغت نامه دهخدا»
[] (اِخ) احمدبیک. از اولاد خواجه سیف الملوک و جوانی است خوش ذوق و خوش رفتار. با وجود اشتغال به نویسندگی به تحصیل علوم نیز رغبت دارد و از شغل خود دلگیر است. طبع شعر بسیار خوبی دارد، ولی چندان دقت نمی کند و اگر دقت کند شعر خوب میگوید(1). از اوست: افسوس که روز زندگانی بگذشت عمر آمد و همچو کاروانی بگذشت بی غُرّه مه عمر به سلخ انجامید وین سلخ هم آنچنان که دانی بگذشت. (مجمع الخواص ص 60). (1) - از قرائن چنین برمی آید که صاحب ترجمه معاصر مؤلف مجمع الخواص (حدود سال 1010 ه .ق.) بوده است.