«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَظْ ظَ] (ع ص) راست ایستاد. (منتهی الارب): جاء مشظظاً؛ آمد در حالتی که نرهء او نعوظ کرده بود. (ناظم الاطباء).
