مشعال

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (ع اِ) خنور چرم که در وی نبیذ کنند. ج، مَشاعیل(1). (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). مشعل. (اقرب الموارد) (محیط المحیط). و رجوع به مشعل شود.
(1) - در اقرب الموارد و محیط المحیط جمع این کلمه «مشاعل» آمده است.