مشعله داری

«لغت نامه دهخدا»

[مَ عَ لَ / لِ] (حامص مرکب) عمل مشعله دار :
نُه فلک از دیده عماریش کرد
زهره و مه مشعله داریش کرد.نظامی.
دست صبا برفروخت مشعلهء نوبهار
مشعله داری گرفت کوکبهء شاخسار.خاقانی.