مشقشق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ شِ] (ع ص) اسم فاعل از شَقْشَقه. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). کسی که برابر دیگر بر سکو و دکانی نشیند و آن دو هر یکی بیتی در جواب دیگری خوانند(1). (یادداشت مؤلف) (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). و مسقسق هم گفته اند که در جای خود شرح شده است و گویند مسقسق از کلام غرباء است و معنی آن نرم کردن کلام برای مکر و حیله است... (از محیط المحیط). || آنکه آواز را برای مکر و حیله پست کند مثل گنجشک. (یادداشت مؤلف).
(1) - این کلمه را بدین معنی حریری در مقامهء صوریه به کار برده است: «انما هی مسطبه المقیفین و المدروزین و ولیجه المشقشقین و مجلوزین».