«لغت نامه دهخدا»
[مَ یِ دِ لَ] (اِخ) اسمش شیخ مکهن و از مشایخ دهلی است. اصلش از مضافات صوبهء شاه جهان آباد بوده. وجودش در عهد سلطنت اکبرشاه و جهانگیر از مکمن غیب ظهور نموده. مجموعهء فرخنده خصالی و صاحب پایه عالی بوده. این دو رباعی از وی قلمی نمود: آنکس که به عشق بسته پیمان درست در کفر نهان ساخته ایمان درست دارد به خلاف روش بوالهوسان صد پاره دلی زیر گریبان درست. * * * از سینه غبار غم نمی باید شست وز دل رقم الم نمی باید شست پایی که به راه عشق شد خاک آلود از آب حیات هم نمی باید شست. (ریاض العارفین ص133).