مشک واش

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (اِ مرکب) به لغت تنکابن اسم «شواصرا». (تحفهء حکیم مؤمن) (از فهرست مخزن الادویه)(1) : به ونداد هرمزکوه اذخر روید چنانکه به مکه و ایشان [ اهل طبرستان ] آن را مشکواش می گویند و دست اشنان از آن می سازند. (تاریخ طبرستان). و رجوع به شواصرا شود.
(1) - در فهرست مخزن الادویه ص66 «شوصرا» معنی شده، ولی شوصر و شوصرا و شواصرا بمعنی آهوی تازه شاخ برآورده است.