مشکوک

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) گمان کرده شده در کار. (آنندراج). گمان کرده شده و مبهم. و در گمان و محتمل و غیریقین و غیرمعلوم و غیرمحقق و شبهه دار و احتمالی. (ناظم الاطباء). چیزی که دربارهء آن شک کنند. گمان کرده شده. چون لفظ شک مصدر لازم است باید اسم مفعولش با حرف جر «مشکوک فیه» آید، اما در فارسی بدون حرف جر هم استعمال شود. (از فرهنگ نظام). در تداول فارسی گاهی بجای «شاکّ» (اسم فاعل) استعمال گردد.
- مشکوک بودن؛ در گمان بودن. (ناظم الاطباء).
- مشکوک شدن؛ در گمان شدن و شک کردن و شبهه کردن. (ناظم الاطباء).
- مشکوکٌفیه؛ که در آن تردید راه یافته است. که یقین در آن نیست. دارای شبهه و گمان: بعضی احادیث نبوی را به واسطهء اختلاف حال راویان، مشکوک فیه میدانند.
|| نیزه زده شده. (ناظم الاطباء).