«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) آن است که یک دست و یک پای سفید دارد. (مهذب الاسماء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). در عربی یک دست و یک پای سفید را گویند از دواب. (برهان) (آنندراج). || اسبی که دارای شکال یعنی پای بند باشد. (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || (اصطلاح عروض) رکنی است که حرف ثانی و حرف سابع آن را افکنده باشند. (منتهی الارب) (آنندراج). رکنی است که از اجتماع خَبْن و کفّ در فاعلاتن پیدا شود، چون فعلاتُ به ضم تا که از فاعلاتن حاصل شود. (از المعجم فی معاییر اشعار العجم). آنکه حرف دوم و هفتم حذف شود چون الف اول و نون در فاعلاتن. (یادداشت مؤلف). به اصطلاح عروض، هر رکنی که حرف دویم و حرف هفتم آن را افکنده باشند، مانند مستفعلن و متفعلُ، و فاعلاتن و فعلاتُ. (ناظم الاطباء). || خطی که اِعراب و حرکات کلمات آن نگاشته باشد. صاحب حرکات: کلمهء مشکول. کتابی مشکول. (یادداشت مؤلف).