مشکوه

«لغت نامه دهخدا»

[مِ کاتْ] (ع اِ) (از «ش ک ی») مشکاه. (ناظم الاطباء). رسم الخطی از مشکاه بمعنی چراغدان : الله نور السموات و الارض مثل نوره کمشکوه فیها مصباح... (قرآن 24/35).
هرچه جز نورالسموات از خدای آن عزل کن
گر تو را مشکوه دل روشن شد از مصباح لا.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص1).
وآنکه زین قندیل کم مشکوه ماست
نور را در مرتبت ترتیبهاست.
مولوی (مثنوی چ خاور ص91).
چشمشان مشکوه دان دلْشان زجاج
تافته بر عرش و افلاک این سراج.
مولوی (مثنوی ایضاً ص397).
رجوع به مشکاه شود.