مشکین طناب

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ طَ] (اِ مرکب)مشبه به زلف. گیسوی مانند طناب سیاه. مشکین رسن :
ای کرده غارت منزلم آتش زده آب و گلم
زلف تو در حلق دلم مشکین طناب انداخته.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص661).
رجوع به مشکین رسن شود.