مشم

«لغت نامه دهخدا»

[مَ شَم م] (ع اِ) ذفرالمشم؛ تیزبوی(1). (یادداشت مؤلف) : ذکیه الرائحه ناعمه المشم و الملمس. (ابن البیطار) (یادداشت مؤلف).
.
(فرانسوی)
(1) - Qui a l´odeur forte