مشمر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَمْ مِ] (ع ص) مرد رسا و آزموده کار و دامن بر میان زننده برای دویدن. (آنندراج) (غیاث). مرد رسای آزموده کار. (منتهی الارب). مرد رسای آزموده کار و مجرب. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). دامن برزده. شکرده. ساخته. مهیا. آماده. مصمم. (یادداشت مؤلف) :
برفت از پیشم و پیش من آورد
بیابان بر، ره انجامی مشمر.لبیبی(1).
(1) - این بیت به منوچهری هم منسوب است. و رجوع به دیوان منوچهری چ کازیمیرسکی ص56 و لباب الالباب و مقالهء بهار در مجلهء یادگار سال 3 شمارهء 3 شود.