مشمر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَمْ مَ] (ع ص) اسب تیزرفتار مستعد دویدن. (آنندراج) (غیاث). || خراب ویران. درهم. برچیده :
آن جنت ارم بین چون دود هنگ نمرود
وآن کعبهء کرم بین چون بادیه مشمر.
شرف الدین شفروه.
مشمر بود ملک آن پادشاه
که او را نباشد خردمند پیش.سعدی.