مشمع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَمْ مَ] (ع ص، اِ) موم جامه. (آنندراج). مومی و انداخته شدهء در موم گداخته و اندوده شدهء با موم. (ناظم الاطباء). جامه ای که به موم گداخته، اندایند تا آب و رطوبت از آن نترابد. به موم آغشته. پارچه و جامه که به موم آغارند، عدم نفوذ رطوبت را. منسوجی که به موم مذاب چشمه های آن را پر کنند تا مانع نفوذ رطوبت شود. موم آلود. به موم گرفته. جامهء آلودهء به موم تا آب در وی نفوذ نکند. پارچهء مخصوص به موم اندوده که از آن کهنهء شیرخواره و جامهء بارانی و امثال آن کنند. (یادداشت مؤلف). توسعاً هر چیز آلوده به چیزی چون جامه یا کاغذی که بر آن بعضی از داروها طلی کرده و بر موضع پاره ای دردها چسبانند. مشمع خردل. مشمع ذراریح. مشمع بلادن و جز اینها. (یادداشت مؤلف). مشمع ها(1) نوارهای پارچهء پنبه ای ابریشمی حتی کاغذی می باشد که یک سطح آن را با قشری از ضماد اندود کرده اند. قشر ضماد بر روی مشمع هایی که خوب تهیه شده است متحدالشکل میباشد و غلظت آنها باید طوری باشد که اگر بر روی هم قرار گیرند به یکدیگر نچسبند و به علاوه هنگام چین خوردن قشر ضماد نشکند. برای تهیهء مشمع ها اسباب مخصوصی را که به نام اسپارادراپیه(2) موسوم است به کار میبرند. مشمع ها را با هر ضمادی میتوان تهیه نمود و آنهایی که در کدکس 1937 م. ذکر شده است به قرار زیر است: مشمع ایکتیول مشمع تاپسیا(3) مشمع دیاشیلون. مشمع مرکوریل یا مشمع ویگو(4)مشمع چسبنده کائوچو و اکسیددُزنک(5)مشمع وزیکان(6). (کارآموزی داروسازی جنیدی ص125).
(1) - Sparadraps.
(2) - Sparadrapier.
(3) - S. de thapsia.
(4) - S. de vigo.
(5) - S. caoutchoute adhesif a l'oxide de zinc.
(6) - S. vesicant.