مشمعله

«لغت نامه دهخدا»

[مُ مَ عِلْ لَ] (ع ص) شتر مادهء دراز و شتاب. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || زن پرحرکت. (از اقرب الموارد). || عزم حاد. (از اقرب الموارد) (محیط المحیط). || غاره مشمعله؛ غارت از هر طرف. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || قربه مشمعله؛ که آب آن روان شود. (از اقرب الموارد).