مشمعه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ مَ عَ] (ع مص) بازی و مزاح کردن. (آنندراج) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). بازی کردن. (تاج المصادر بیهقی). بازی. (مهذب الاسماء). شمع شمعاً و شموعاً و مشمعه. و رجوع به شمع شود. (ناظم الاطباء). || پریشان و متفرق شدن چیزی. (آنندراج) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || (اِ) شمعدان. (نشوءاللغه ص96). شمع دان. ج، مشامع. (مهذب الاسماء). جائی که شمع در آن بسیار باشد. (از اقرب الموارد).