مشموم

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص، اِ) مشک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || آنچه با بویی ادراک شود. (از اقرب الموارد). هر چیز بوئیده شده. (ناظم الاطباء) : بوئیدنی و آب روان دارد و میوه باشد و مشمومها. (فارسنامهء ابن البلخی ص143). و از فواکه و مشموم و حلاوتها تمتع یافتن. (گلستان).
هزار صحبت شیرین و میوهء مشموم
چنان مفید نباشد که بوی صحبت یار.
سعدی.
به روی او نماند هیچ منظور
به بوی او نماند هیچ مشموم.سعدی.
و رجوع به مادهء بعد شود.