مشوب

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) آمیخته. (مجمل اللغه). آمیخته شده و مخلوط. (غیاث) (آنندراج). مخلوط و ممزوج. (از اقرب الموارد). مخلوط. آمیخته. به آمیغ. (یادداشت مؤلف) :
مشورت دارند سرپوشیده خوب
در کنایت با غلط افکن مشوب.
مولوی (مثنوی چ نیکلسن ج1 ص65).
- ذهن کسی را مشوب کردن؛ خاطر و فکر او را پریشان و در هم ساختن و ذهنش را به ناراستی سوق دادن. مشتبه کردن ذهن او.
- مشوب به اغراض، مشوب به غرض؛ آلودهء غرضها. (یادداشت مؤلف).
- مشوب به ریا؛ مشوب به غرض. (یادداشت مؤلف).