مشوره

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْ وَ رَ / مَشْ وِ رَ / مَشْ وُ رَ](1)(ع اِمص) شوری. کنکاش و کنکاش کردن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). صلاح پرسی و کنکاش. (آنندراج) (غیاث). کنکاش. اسم من شاورته فی کذا مشاوره. (ناظم الاطباء). و رجوع به مشورت شود.
(1) - ضبط سوم در اقرب الموارد و محیط المحیط و غیاث و آنندراج نیامده و از ناظم الاطباء است. و منتهی الارب آرد: مشوره، مثلثه و هی مفعله لا مفعوله.