«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَوْ وَ] (ع ص، اِ) جِ مشوش : بعدالیوم مواد مشوشات خواطر به سبب اصلاح ذات البین و وفاق جانبین منحسم. (جهانگشای جوینی). و رجوع به مشوش شود.
