مشوه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَوْ وَهْ] (ع ص) زشت روی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || زشت گردانیده. عیب کرده شده.
- مشوه کردن؛ زشت گرداندن. عیب کردن.
- مشوه گرداندن، مشوه گردانیدن؛ مشوه کردن : میخواهی که چهرهء آراستهء دولت و طرهء طرازندهء مملکت ما را مشوه و مشوش گردانی. (مرزبان نامه ص198).
|| چشم بد رسیده. (ناظم الاطباء).