مشید

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) گچ کرده شده. (غیاث) (آنندراج). اندوده شده از گچ و آهک و جز آن. (ناظم الاطباء). آنچه به گچ اندوده باشند. (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || استوار و محکم کرده شده. (غیاث) (آنندراج). || بلند و طولانی. (از اقرب الموارد). افراخته. یقال: قصر مشید؛ ای مرتفع. (ناظم الاطباء). قصر مشید؛ کاخ بلند و سفیدشده با گچ. (از محیط المحیط). رفیع : فهی خاویه علی عروشها و بئر معطله و قصر مشید. (قرآن 22/45).
خانهء خمار چو قصر مشید
منبر ویران و مساجد خراب.ناصرخسرو.
قبلهء اهل هنر هست مدام
به سرائی که به از قصر مشید.سوزنی.
سایبان تو ظل عرش مجید
بارگاه تو اوج قصر مشید.
کمال الدین اسماعیل (از آنندراج).
تا نتاند شیر علم دین کشید
تا نگردد گرد آن قصر مشید.
مولوی (مثنوی چ خاور ص23).
صورت فکر است بر بام مشید
وآن عمل چون سایه بر ارکان پدید.مولوی.
که برآیم بر سر کوه مشید
منت نوحم چرا باید کشید؟مولوی.