«لغت نامه دهخدا»
[مَ شی یَ] (ع اِ) ارادهء خداوند تبارک و تعالی. الحدیث، قال الرضا علیه السلام: الابداع و الاراده و المشیه، اسماء ثلثه و معناها واحد. (ناظم الاطباء). - بمشیه الله، بمشیئه الله؛ به خواست خدای تبارک و تعالی : اکنون آن شرط نگاه دارم بمشیه الله و عونه. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص89). هر باری که خیلتاش را بباید داد بدهد تا به موقع رضا باشد بمشیه الله و عونه و السلام. (تاریخ بیهقی ایضاً ص118). اکنون به سر تاریخ بازشویم بمشیه الله و عونه. (تاریخ بیهقی ایضاً ص341). رجوع به مشیت و مشیئه و ترکیب مشیئه الله شود.