«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع اِ) پشتهء بلند. || بالای کوه. ج، امصده، مُصدان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). بلندی سر کوه. (مهذب الاسماء). || سخت تر و استوارتر جای از کوه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || معقل. ج، امصده. مصدان. (ناظم الاطباء). و رجوع به معقل شود.