مصاف شکن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ شِ کَ] (نف مرکب)صف شکن. نبردشکن. صف در. که در میدان جنگ لشکر مخالف را بشکند. غالب در جنگ :
معز دین هدی خسرو مصاف شکن
خدایگان جهان سنجر ملوک شکار.
امیرمعزی.
و رجوع به مصاف در و مصاف شود.