مصافگاه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (اِ مرکب) معرکه گاه. (آنندراج). میدان نبرد. میدان کارزار. میدان جنگ. آوردگاه. ناوردگاه :
مخالفان تو را در مصافگاه اجل
همیشه هست به شمشیر مرگ ضرب رقاب.
امیر معزی.
آمد به مصافگاه اول
دشمن شده کور بلکه احول.نظامی.